De keuzes die HobbyKompas vanaf het begin hebben gestuurd

Toen ik begon aan HobbyKompas had ik geen uitgewerkt plan. Ik had geen lijst met functies die gebouwd moesten worden en ik had al helemaal geen idee hoeveel werk er uiteindelijk in zou kruipen.

Wat ik wel had, waren een paar overtuigingen die voor mij belangrijk voelden.

Op dat moment waren het geen grote principes die op papier stonden. Het waren eerder intuïtieve keuzes. Pas achteraf ben ik beginnen beseffen dat ze nog altijd bijna elke beslissing rond HobbyKompas beïnvloeden.

Eén van die keuzes was verrassend eenvoudig: ik wilde de zoektocht naar een hobby niet moeilijker maken dan ze al was.

Ouders hebben het al druk genoeg

Het idee voor HobbyKompas ontstond omdat ik zelf meerdere avonden bezig was geweest met het zoeken naar een hobby voor mijn zoon. Wat me toen vooral bijbleef, was niet alleen hoe moeilijk het was om de informatie te vinden, maar ook hoeveel tijd erin kroop.

Werk, gezin, school, hobby's en allerlei afspraken: voor veel ouders voelt een week al snel als een puzzel waarin voortdurend geschoven wordt.

Tijdens het nadenken over HobbyKompas kwam ik daarom vaak terug bij dezelfde vraag: maakt dit de zoektocht makkelijker voor ouders, of net moeilijker?

Dat was bijvoorbeeld ook de reden waarom ik nooit echt enthousiast ben geweest over het idee om ouders te laten betalen voor het gebruik van HobbyKompas. Niet omdat een abonnement per definitie verkeerd is, maar omdat ik mezelf afvroeg of ik daar als ouder zelf voor zou betalen.

Mijn eerlijke antwoord was meestal nee.

De informatie heeft zeker waarde, maar je hebt ze slechts op een beperkt aantal momenten nodig. Vaak aan het begin van een schooljaar, wanneer een kind van hobby wil veranderen of wanneer een gezin verhuist. Daarna verdwijnt die behoefte meestal opnieuw voor maanden of zelfs jaren.

Bovendien is de informatie die HobbyKompas verzamelt meestal al publiek beschikbaar. Ze staat op websites van verenigingen, gemeentelijke pagina's en activiteitenkalenders. Het probleem is niet dat de informatie ontbreekt, maar dat ze verspreid staat.

Juist daarom voelde het voor mij vreemd om van ouders te verwachten dat ze zouden betalen voor informatie die in de basis al publiek beschikbaar is.

De verantwoordelijkheid bij verenigingen leggen voelde niet juist

Diezelfde vraag kwam later opnieuw terug toen ik begon na te denken over de verenigingen.

Aanvankelijk leek het logisch dat zij hun eigen gegevens zouden beheren. Veel platformen werken op die manier. Je maakt een account aan, vult je informatie in en houdt die zelf up-to-date.

Naarmate ik meer websites analyseerde, begon ik daar steeds meer vraagtekens bij te plaatsen.

Niet omdat verenigingen dat niet zouden kunnen. Integendeel. Wat me vooral opviel, was hoeveel werk er achter de schermen al gebeurt.

Elke vereniging heeft haar eigen manier van werken. Sommige gebruiken uitgebreide websites, andere publiceren PDF-bestanden of werken via Facebook. De vorm verschilt, maar één ding hebben ze gemeen: iemand heeft de moeite gedaan om die informatie beschikbaar te maken.

Na verloop van tijd begon ik patronen te herkennen. Tegen het einde van een seizoen verschijnen overal berichten dat men bezig is met de uurroosters voor het volgende werkingsjaar. Tegelijk worden er trainers gezocht, vrijwilligers aangesproken, evenementen voorbereid en nieuwe activiteiten gepland.

Daar ligt hun tijd en energie. Niet in het telkens opnieuw invoeren van dezelfde informatie op verschillende platformen.

Hoe meer ik daarover nadacht, hoe minder correct het voelde om daar nog een extra verantwoordelijkheid aan toe te voegen. Niet alleen omdat het extra werk creëert, maar ook omdat het de volledigheid van het aanbod afhankelijk maakt van de beschikbare tijd van elke afzonderlijke vereniging.

En net die volledigheid is een van de belangrijkste redenen waarom HobbyKompas bestaat.

Wanneer ouders op zoek gaan naar een hobby voor hun kind, willen ze een zo volledig mogelijk overzicht. Niet enkel van de verenigingen die tijd hadden om hun profiel bij te werken, maar van alles wat er in hun omgeving beschikbaar is.

Kinderen centraal houden

Terwijl ik nadacht over ouders en verenigingen, merkte ik dat er eigenlijk nog een belangrijkere vraag onder zat.

Voor wie bouwen we dit eigenlijk?

Op het eerste gezicht lijkt het antwoord vanzelfsprekend. Voor verenigingen. Voor gemeenten. Voor ouders.

Toch ben ik gaandeweg tot een andere conclusie gekomen.

Uiteindelijk draait alles rond de kinderen.

Dat heeft ook invloed gehad op hoe ik naar HobbyKompas kijk. Verenigingen met elkaar laten concurreren voor aandacht voelde nooit als de juiste richting. Hetzelfde geldt voor het extra promoten van bepaalde activiteiten ten koste van andere.

Veel belangrijker is dat kinderen de kans krijgen om iets te ontdekken dat echt bij hen past.

Sommige kinderen leven op voor voetbal. Andere voelen zich helemaal thuis in scouts of dans. Maar er zijn evengoed kinderen die hun passie vinden in programmeren, muziek, tekenen, toneel, schaken of freerunning.

Daarom blijft een volledig overzicht zo belangrijk.

Natuurlijk spelen ouders vaak een rol in die eerste keuze. Dat is ook logisch. Maar op lange termijn werkt een hobby het best wanneer de motivatie van het kind zelf komt. Wanneer een kind uitkijkt naar de volgende activiteit, groeit niet alleen het plezier, maar meestal ook het engagement en het zelfvertrouwen.

De rode draad

Wanneer ik vandaag terugkijk naar de keuzes die HobbyKompas hebben gevormd, zie ik eigenlijk geen verzameling losse beslissingen.

Ik zie één rode draad. Telkens opnieuw kwam dezelfde vraag terug: maakt deze keuze het makkelijker of moeilijker voor gezinnen om een hobby te vinden?

Misschien valt de volledige visie van HobbyKompas uiteindelijk nog het best samen te vatten in één gedachte. Ik wil dat elk kind een hobby kan vinden waar het plezier uit haalt en talent voor heeft, passend binnen de wekelijkse planning van het gezin.

Want uiteindelijk draait HobbyKompas niet om websites, uurroosters of zoekfilters. Het draait om kinderen die hun plek vinden.